Umutlar

İnsanın umutları çok çabuk söner. Sanki bir kıvıcımdır ve biri gelip her seferinde üfler. Çoğu zaman öyle hissediyorum artık. Halbuki biraz yüreklendirme herkesi nasıl da mutlu eder. Eğer sönmesin diye uğraşırken yardım ederseniz, sönse bile o kıvılcım siz hep yardım eden olarak kalırsınız. Çoğumuz bunu yapmıyoruz, kıvılcım alt tarafı illa ki sönecek diye düşnüyoruz belki de. Ama ya kocaman olursa ???

Sanırım yine üzerime melankolik bir ruh hali çöktü. Yine kıvılcımlarıma üflenmiş gibi hissediyorum. Yine cesaretlendirilmek yerine "başka zaman"larla oturtulmuş hissediyorum.

Onun dışında iyiyim. Yine blogumu ihmal ediyorum maalesef. Ama çalışıyoruum ben yaa =)) Sonunda hep söylemek istediğim cümleyi söyleyebiliyorum =) 1 ay bitti ve ben çok mutluyum; sevdiğim işi yanımda sevdiğim insanlar varken yapıyorum. Çooook şükür pazartesi sendromu yok =)) Belki yeni başladığımdan, belki de işimi gerçekten çok sevdiğimden. Bilemiyeceğiiim - göreceğiz.

Bu da bizim ofise gelen konuk oyuncumuz =) Adı Mel olur. Kısa süreliğine bizimleydi - gidişinee hep birlikte üzüldüüüük :(

Bu yazmadığım arada başka neler oldu kısmına gelecek olursak; doğuum günüm vardı beniiiim =)) Hafta arasına denk geldiği için hafta sonu arkadaşlarımla kutladım. Bu fotoğrafta oradan - ben ve yakışıklım ;)

Yazdıkça umutsuzluğum gitti açıkçası. Umarım daha sık yazabilirim ;)