Öyle çok ölümle tanışmadım çok şükür. Hala en büyük korkumdur. Ama hatırlıyorum ne çok üzülürdüm televizyonda birinin öldüğünü duysam ya da camiden sela verildiği zaman. Ama diziler, filmler, kitaplar bize bunu kanıksamayı öğretti. Kolay artık bizim için ölümler.
O yüzden herhalde birçok insan 6 gencecik bedenin cansız yatmasına, kanlar içinde kalmasına ses çıkartmadı. Önemli değildi o kadar da.
Ne yazarsam yazayım; kinim, nefretim, öfkem dinmiyor. Gencecik insanları öldürüp üstüne üstlük müslümanım denmesi, ağız dolusu küfredesim geliyor. Yazsam az geliyor, yazmasam eksik kalıyorum.
Bir arkadaşım instagramında bugün Ali İsmail Korkmaz ile ilgili çok güzel bir yazı paylaştı. Onu buraya ekliyorum. Eğer kitapları seviyorsanız da instagram sayfası ile başladığı yolculukla caanryurt nick i ile devam eden arkadaşımı takip etmenizi öneririm.
"Tam otuz sekiz gün komada kaldı bu çocuk. Fikri var diye, düşünebiliyor diye tekme attılar ona. Yerde yatarken daha çok vurdular belki de. Onun ve diğer güzel insanların ölümü, bir ülkenin ölümüdür. Komada olan bir ülkede, uyanmak için, fikirlerin kurşunlardan, taştan, bombalardan, nefretten etkilenmemesi için adaleti bekleyen ölümüdür. Kalbimim en derininde, çocuklarıma, torunlarıma anlatacağım insanların en gönlü büyüklerindensin genç kardeşim. Yetişemedik, özür dilerim. Ve sen! Evet sen, sana diyorum. Katilleri biliyorsun. Sen, kafasını çeviren, sende biliyorsun. Sen, Ali çıkınca televizyonda kanalı değiştiren. Sende biliyorsun. ALI ISMAIL KORKMAZ, ÖLÜMSÜZDÜR!"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder