Sıkıldım ben. Bazen yazacaklarımın hiç arkası gelmiyor gibi, aklımdakileri yazayım diyorum. Ama sonra tıkanıyorum. Yüreğimdekileri dökemiyorum. Birçok şey yalnızca içimde yaşıyor, aktaramıyorum. Belki de yorgunluğum, tembelliğim bu yüzden.
Başladığım şeyler için; şevkimin kırılması çok kolay, ve kıran da insanlar var. Bir söz, bir bakış, bazen belki de hiç alakası olmayan bir hareket...
Elimde kupam blogları dolaşıyorum; içimi açan, beni rahatlatan bloglarda saatlerce kalıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder