Hep en yakınımızı kırarız. Bu hep böyledir. O bizim canımızdır. Başkası üzse kavga bile çıkartırız. Biz başkalarına karşı öyle davranamayız. Ama en canımıza kötü davranırız. Tüm sinirimizi ondan çıkartırız.
Birde gençler yaşlılar var. Evet, onlar ve biz farklı zamanlarda yaşadık. Evet, onların zamanında olan birçok şeyi yapmayı reddediyoruz. Evet, her şeyi biz biliyoruz ve onların bilme olasılıklarını yok görüyoruz. Evet, onlar söyleyince batıyor ve yanlış geliyor ama arkadaşlarımızdan biri söyleyince en doğrusu olabiliyor. Nesil farkı denilen olayı hep yaşıyoruz. Nesil çatışması...
Ve artık yeni nesil yani biz gençler biraz daha müsamahasız davranıyoruz. Yapılacak. Edilecek. O giyilecek. Bunlardan yenilmeyecek artık. Sonra da diyoruz ki bu büyükler bizi hiç anlamıyor. Peki kaçımız onları anlamaya çalışıyoruz. Gerçekten seviyoruz, evet. Ondan herhangi bir şüphemiz yok. Ama saygı gösterelim derken kırmıyor muyuz? Başka biri söyleyince susabiliyoruz. Ama en sevdiğimizi kırabildiğimiz kadar kırıyoruz. Tabii bir tek onları değil bu arada onları kırdığımızı fark ettiğimizde en çok kendimiz kırılıyoruz. En çok biz üzülüyoruz.
Birini kırmak demek ona saygısızlık etmek demek değildir. Bazen onu çok sevdiğimizi göstermenin de bir yolu olabiliyor.
Her şey için üzgünüm....
Hiçbir sevdiğimi kırmak istemiyorum...
Ama onlar da beni kırmasın istiyorum....
Birde gençler yaşlılar var. Evet, onlar ve biz farklı zamanlarda yaşadık. Evet, onların zamanında olan birçok şeyi yapmayı reddediyoruz. Evet, her şeyi biz biliyoruz ve onların bilme olasılıklarını yok görüyoruz. Evet, onlar söyleyince batıyor ve yanlış geliyor ama arkadaşlarımızdan biri söyleyince en doğrusu olabiliyor. Nesil farkı denilen olayı hep yaşıyoruz. Nesil çatışması...
Ve artık yeni nesil yani biz gençler biraz daha müsamahasız davranıyoruz. Yapılacak. Edilecek. O giyilecek. Bunlardan yenilmeyecek artık. Sonra da diyoruz ki bu büyükler bizi hiç anlamıyor. Peki kaçımız onları anlamaya çalışıyoruz. Gerçekten seviyoruz, evet. Ondan herhangi bir şüphemiz yok. Ama saygı gösterelim derken kırmıyor muyuz? Başka biri söyleyince susabiliyoruz. Ama en sevdiğimizi kırabildiğimiz kadar kırıyoruz. Tabii bir tek onları değil bu arada onları kırdığımızı fark ettiğimizde en çok kendimiz kırılıyoruz. En çok biz üzülüyoruz.
Birini kırmak demek ona saygısızlık etmek demek değildir. Bazen onu çok sevdiğimizi göstermenin de bir yolu olabiliyor.
Her şey için üzgünüm....
Hiçbir sevdiğimi kırmak istemiyorum...
Ama onlar da beni kırmasın istiyorum....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder