Bazen...............

Bazen olur insan her şeyden bıkar yaa.. Şu an aynen öyle bir durumdayım. Çünkü söylemek istediklerimi söyleyemeyince, içimde, boğazımda kalınca nefes almakta zorlanıyorum. Ayrıca gerçekten sinirleniyorum. Benim acil öfke kontrolüne gitmem lazım. Çünkü bu sinirim yalnızca bana zarar değil, artık çenemi tutmakta zorlanıyorum. Üstelik bunu çevremde en yakınımdakilere yapıyorum. Aslında bazen de dinleseler, ya da benim gördüğüm yerden baksalar her şey çok farklı olacak gibi geliyor. Ama şu kendini tutma olayı var ya, en ama en zor kısım o. Çünkü bendeki mantık artık şöyle: "Eğer ben senin yüzünden üzülüyorsam, yeri gelsin gelmesin bir şekilde sana ben o duygumu söylerim. İster üzül ister üzülme. Ama benim senin üzüldüğünü görmeye ihtiyacım var." Artık böyle ya. Kimseyi çekemeyeceğim. Üstelik bu böyle olunca, benim gözlerim hemen yaşarıyor. Çünkü ben böyle görmek istemiyorum kimseyi. Ben sana saygı, sevgi gösteriyorsam sende bana aynı şekilde davran. Yok eğer hep böyle davranacaksan, kendini düzeltmeyeceksen ben den 1-2 benim davranmam gerektiği gibi davranırım. Baktım sende adam olacak yürek yok. Bende mesafemi koyarım.

Ama eğer sen bana adam olacağına dair bir işaret verirsen ben eskisi gibi olurum. Ama yeri geldimi sana o günleri hatırlatırım...

Sinirliyim, üzgünüm, mutlu olduğum anları buruşturup atanlara da kinliyim...